هولوكاست، منطقه ممنوعه محققان

قوانين ضد تحقيق
در 13 ژوئيه 1990، قانوني دربار آزادي رسانه ها در فرانسه وضع شد كه بر اساس مفاد آن، زير سؤال بردن مسئله «هولوكاست»، در سه فرضيه اساسي مربوط به آن، يعني كشتار ادعايي يهودي ها، اتاق هاي ادعايي كشتار با گاز و آمار ادعايي شش ميليون كشته يهودي در جنگ جهاني دوم، جرم تلقي مي شود. هر كس در فرانسه از اين قانون تخلّف كند به يك ماه تا يك سال زندان و پرداخت خسارت و جريمه اي بين 2000 تا 300000 فرانك (333 تا 50000 دلار) محكوم مي شود50.
به راستي چه مي توان گفت؟ جالب آنجاست كه فرانسه را مهد آزادي و دموكراسي مي دانند حال آنكه وضع چنين قانوني، با ابتدايي ترين آزادي هاي انساني و اجتماعي در تضاد آشكار است. چگونه است كه در غرب مي توان مقدسات را زير سؤال برد، حتي در وجود حضرت مسيح(ع) تشكيك كرد ولي درباره كوره هاي آدم سوزي و يا اتاقهاي گاز نمي شود تحقيق كرد و ترديد وارد نمود. چه اراده اي در سطح بين الملل وجود دارد كه مي خواهد مانع تحقيق و كشف حقايق در اين زمينه شود؟ به راستي چه دست هايي در پي تأثيرگذاري بر فضاي دنياي امروز هستند كه حتي تحقيق براي كشف حقايق موجب آشفتگي آنها مي شود؛ اصولا اثبات ادعاي فاحش و بزرگي همچون هولوكاست تا چه حد مي تواند منافع لابي نشينان صهيونيست را فراهم آورد كه حتي در كشورهاي به اصطلاح متمدن و آزاد هم نمي توان به تحقيق و پژوهش پيرامون واقعه اي تاريخي آن هم مربوط به تنها نيم قرن پيش، پرداخت.
امّا «روبرت فوريسون» پرسش اول را اينگونه جواب مي دهد:
«تهيّه و تصويب چنين قانوني در فرانسه، ناشي از القائات و اعمال فشار اسرائيل است. طرح اين موضوع در سال 1968، از سوي چند نفر مورخ يهودي، از جمله «پي ير ويدال ناكه»، «سرژ ولرز»، «فرانسوا بداريدا»، با همكاري و همراهي «رنه ساموئل سيرات» خاخام بزرگ فرانسه، ارايه شد. قانون ياد شده در سال 1990 و به ابتكار «لوران فابيوس»،
نخست وزير سابق فرانسه وضع شد. فابيوس قبلاً عضو دولت سوسياليستي و رئيس مجلس ملي فرانسه بود و به عنوان يك مبارز يهودي كه در راه آرمان يهوديت تلاش مي كرد، شناخته مي شد. در خلال همان دوره زماني (ماه مه 1990)، يك مورد بي حرمتي به چند سنگ قبر در گورستان يهوديان «كار پنتراس» واقع در ناحي پروونس، جنجال و غوغايي را در رسانه هاي گروهي برانگيخت؛ اين جنجال هر نوع تمايل و اقدام قانونگذاران وابسته به جناح مخالف را براي ابراز و اعلان مقاومت در برابر لايحه قانوني مزبور، خنثي كرد.
حدود دويست هزار نفر از راهپيمايان يهودي، در شهر پاريس در حالي كه تعداد زيادي پرچم اسرائيل را با خود حمل مي كردند، عليه جرياني كه آن را «بازگشت شتابزد گله اي از حيوانات وحشي» مي ناميدند، به تظاهرات پرداختند. ناقوس بزرگ كليساي نتردام، درست مانند اين كه حادثه مهم و غم انگيز استثنايي در تاريخ فرانسه روي داده باشد به صدا درآمد. متن اين قانون در تاريخ 41 ژوئيه 0991 كه در فرانسه تعطيل ملي است در نشريه رسمي به اطلاع عموم رسيد.»51
متأسفانه در ديگر كشورهاي اروپايي وضع بهتر از فرانسه نيست. بر اثر اعمال فشار سازمان هاي يهودي محلي و بين المللي و به تقليد از فرانسه، كشورهايي نظير آلمان، اتريش، بلژيك، سوئيس، اسپانيا و ليتواني نيز قوانين مشابهي را تنظيم و تصويب كردند52.
منتقدان علمي هولوكاست و نحوه برخورد صهيونيست ها با آنان
بعد از جنگ جهاني دوم دانشمندان و محققان زيادي به تحقيق و بررسي صحّت و سقم هولوكاست پرداختند كه بسياري از آنها بر خلاف شهرت ساختگي هولوكاست به نتايج ديگري دست يافتند.
«ديويد ايروينگ»، «روبرت فوريسون»، «ارنست زوندل»، «فريد ليوشتر»، «روژه گارودي»، «ارنو.ج.ماير»، «مارك وبر»، «فردريك توبن»، «آرمان امادروس»، «داريوژ راتايژاك»، «گرمار رودلف»، «موريس باردش»، «پل رازينيه»، «پل فرام»، «دوكالنيز» و... در زمر همان انديشمندان و محققاني هستند كه با تحقيقات خود به نتايجي بر خلاف ادعاهاي صهيونيست ها دست يافتند و بديهي است كه نتيجه و يا شايد بتوان گفت مزد تحقيقات خود را نيز به نوعي گرفتند. بعضي ضرب و شتم شدند، عده اي كرسي تدريس را در دانشگاهها از دست دادند و شماري از آنان نيز راهي زندان شدند تا بياموزند كه در اروپاي آزاد، نبايد بر خلاف آنچه صاحبان زر و زور تبيين كرده اند، سخني راند.
پل رازينيه53
رازينيه، در زمان جنگ جهاني دوم از اعضاي جنبش مقاومت فرانسه بود كه به وسيله گشتاپو دستگير و به اردوگاه «بوخنوالد» اعزام شد و تاپايان جنگ در اردوگاههاي مختلف نازي زنداني بود.
پس از جنگ، وي عالي ترين نشان مقاومت را از دولت فرانسه دريافت كرد و سپس به عرص تحقيقات تاريخي روي آورد، در زمين جنگ دوم جهاني به تحقيق و انتشار كتاب پرداخت و از جمله به ترسيم وضع اسفناك اردوگاههاي جنگي نازي دست زد.
پل رازينيه به تدريج در جريان تحقيقش به نظراتي رسيد كه تصوير رسمي را كاملاً نفي مي كرد. او اعلام كرد كه اولاً، افسانه ي اتاق هاي گاز براي كشتار زندانيان ـ اعم از يهودي و غير يهودي ـ مطلقاً صحت ندارد. ثانياً، در دوران جنگ هيچ سياستي از سوي آلمان براي كشتار جمعي يهوديان اروپا وجود نداشته است54. ثالثاً، يهوديان كشته شده در دوران جنگ بين 009 هزار تا 5/1 ميليون نفر هستند، نه 6 ميليون نفر و اين افراد مانند ديگران در جريان جنگ در اثر بيماريهاي مسري به ويژه تيفوس از بين رفته اند55.
معمولاً از پل رازينيه به عنوان بنيانگذار مكتب «تجديد نظرطلبي» ياد مي كنند. مكتب «تجديد نظرطلبي» مكتب جديد تاريخ نگاري است كه در غرب در پي موج علاق غربيها به كشف حقايق تاريخي و مقابله با تبليغات هاليوودي و ژورناليستي به وجود آمد56.
ديويد ايروينگ57
يكي از دانشمنداني كه در اصل وقوع هولوكاست تشكيك كرده است، تاريخ نويس نامدار «ديويد ايروينگ» است كه تقريباً هيچ يك از كتابخانه هاي دنيا نيست كه كتاب هاي او را در خود نگنجانده باشد. او سي جلد كتاب دربار جنگ جهاني دوم نوشته و در دوازده كشور مهم غربي منتشر كرده است. كتاب هاي او را بسياري از ناشران معتبر اروپا چاپ كرده اند. همچنين او به عنوان پژوهشگر در آرشيو دولت آلمان به مدّت سي سال و در آرشيو ملي آمريكا و دفتر اسناد عمومي انگلستان و آرشيو حكومت استراليا، فرانسه، ايتاليا و كانادا و حتّي در آرشيو سرّي دولت اتحاد جماهير شوروي سابق مشغول كار و تحقيق بوده و نخستين تاريخ نويسي است كه درستي «خاطرات روزانه هيتلر» را كه در سراسر جهان منتشر شده بود، زير سؤال برد. مردي با اينچنين
پيشينه اي، با مسلم بودن دسترسي او به اطلاعاتي كه بيشتر محققان و پژوهشگران هولوكاست از آن بهره نبرده اند، در ميان پژوهشها و مطالعات فراوانش پرده از اسنادي برداشته است كه برخي يا بيشتر سخنان مدعيان هولوكاست را زير سؤال برده است. از جمله هنگامي كه وي در آلمان به سر مي برد، به اعترافات مسئول امنيتي موز آشويتس، دكتر «فانسيزيك باير» كه بر روي نوار ويدئويي ضبط شده بود، دسترسي پيدا كرد و از آن نسخه اي برداشت. در آن نوار باير اعتراف كرده بود كه اتاقك هاي گاز و همچنين تأسيساتي كه در طول چهل سال به نمايشي عمومي گذاشته شده بود و حدود چهل ميليون نفر از سراسر دنيا ازآن بازديد كرده بودند، محلي براي مسموم كردن يهوديان يا سوزاندن آنها نبوده است. زيرا كساني كه اين تأسيسات و دستگاهها را ساخته بودند همان كمونيست هاي لهستان پس از جنگ بوده اند.
به مجرد بر ملا شدن اعترافات باير توسط ديويد ايروينگ، دولت آلمان وي را به لكه دار كردن و بدنام كردن ياد و خاطره كشته شدگان متهم كرد. وي همچنين به پرداخت سي هزار مارك محكوم و از ادامه فعاليت در آرشيو دولتي آلمان، با وجود فعاليت هاي سي ساله اش، محروم شد. هم اكنون دولت آلمان وي را از ورود به كشور منع و بالتبع دولتهاي فرانسه، اتريش، ايتاليا، جنوب آفريقا، استراليا، كانادا و ديگر دولتها از ورود او به كشورهايشان به سبب درخواست يهوديان امتناع مي كنند. ايروينگ همچنين مورد ضرب و شتم بدني نيز قرار گرفت و در كانادا بنا به درخواست مركز سايمون و پسينتال، بازداشت و دست بسته از كشور اخراج شد58.
لازم به توجه مي نمايد كه پيش از نگارش اين سطور و پس از سخنراني جنجال برانگيز رئيس جمهور اسلامي ايران در همايش «جهان بدون صهيونيسم»59 ، ديويد ايروينگ كه براي سخنراني در دانشگاه وين به اتريش سفر كرده بود، دستگير و با دستبند روانه زندان شد. گويا همنوايي انديشمندان جهان با رئيس جمهور ايران براي صهيونيست ها خطرآفرين شده است. جالب اينجاست كه مقامات انگليسي كه معمولاً خود را نسبت به اتباع اين كشور مسئول دانسته و در قبال دستگيري آنان واكنش نشان مي دهند، هيچ عكس العملي نسبت به اين بازداشت از خود بروز نداده و حتي با سكوت، آنرا تأييد كردند60.